سلام
دوستان عزیز ممنونم که به فکرم بودید.اومدم بگم که حال ما خدا رو شکر خوبه خوبه.
فقط یکمی ، البته یه ذره بیشتر از یه کم ، فکرم مشغوله.
وقتی هر روز میام میبینم یه IP آشنای دیگه داره این وبلاگ رو میخونه که نباید بخونه حالم گرفته میشه.اینجا برای من جایی بود که با نوشتن توش آروم میشدم.ولی اگه بخوام اینجا رو هم از ترس خوندن این و اون که مسائل خصوصی و خانوادگی من هیچ ربطی بهشون نداره ، سانسور کنم پس نوشتن دیگه چه فایده ای داره.
من نمیدونم این حس فضولی چیه که توی ما ایرانیها اینقدر قویه.چرا تا یه وبلاگ آشنا پیدا میکنیم اون رو به همه معرفی میکنیم و اعلان عمومی میدیم.
دارم یه تصمیم جدی میگیرم.برام دعا کنید.هروقت به نتیجه رسیدم میام و خبرتون میکنم.
وبلاگ همتون رو میخونم.اما ببخشید که زیاد حوصله کامنت گذاشتن ندارم....